+48 223079889
Adres email
Hasło

Dziesięć najlepszych atrakcji

W przeciwieństwie do większości toskańskich miast, religijne centrum Pizy nie jest położone na starym mieście ani nawet wewnątrz jej murów ‒ znajdziemy je na odludziu, przy północnym skraju miasta. Autokary wycieczkowe wysadzają turystów przy Campo dei Miracoli, „Polu Cudów”, a priorytetem są dla nich zdjęcia na tle Krzywej Wieży. Warto jednak poświęcić chwilę na pozostałą część Pizy, pełną intrygujących zakątków.

Dziesięć najlepszych atrakcji

Krzywa Wieża - cud świata

Najważniejszy punkt orientacyjny w Pizie rzeczywiście pochyla się pod niepokojącym kątem, choć  nieco mniejszym niż kiedyś. Obecnie wieża odchyla się od pionu o 5°, ale wciąż stoi, ponieważ jej środek ciężkości położony jest wewnątrz obwodu podstawy. Niestabilny grunt pod Piazza dei Miracoli spowodował, że wszystkie okoliczne budynki pochylają się i przyprawiają o zawroty głowy. Na prawo od wejścia do wieży znajduje się kamień z datą rozpoczęcia budowy na Campanile, AD 1173. Prace nad konstrukcją Krzywej Wieży przerwano przy trzecim piętrze, ponieważ budynek już wtedy zaczynał się przechylać. Sto lat później dodano jeszcze kolejne trzy piętra, skonstruowane w taki sposób, aby pochylały się w przeciwnym kierunku, przez co sama wieża jest nie tylko pochylona, ale także skrzywiona. W 1989 roku Krzywa Wieża osiągnęła taki stopień nachylenia, że groziło jej zawalenie. Została wtedy szybko zamknięta, a międzynarodowy zespół inżynierów spędził kolejne dwie dekady na walce o jej przetrwanie. Podczas pierwszego etapu, ukończonego w 2001 roku, wieża została wyprostowana o 40 cm, aby uniknąć zawalenia. W 1992 roku dodano do niej obręcz ze stalowych podpór, połączoną ze sprytnie skonstruowanym systemem przeciwwagi. Rok później wyciszono dzwony, ze względu na szkodliwy wpływ ich wibracji na budynek. W 2011 roku Krzywa Wieża została ponownie otwarta, jednak biorąc pod uwagę grożące jej wciąż skomplikowane problemy, kuszeniem losu byłoby stwierdzenie, że pozostanie tam na zawsze. Najlepszym miejscem na zobaczenie tej XII-wiecznej budowli po raz pierwszy jest łuk Porta Santa Maria, znany także jako Porta Nuova. Kiedy świeci słońce, biel wieży jest oślepiająca, a w deszczu zdaje się migotać.
Informacje praktyczne: wizyty są ograniczone do 45 osób naraz; dzieci poniżej 8 roku życia mają zakaz wstępu, a osoby poniżej 18 roku życia mogą wejść na wieżę jedynie pod opieką dorosłego. Bilety można zamówić z wyprzedzeniem przez Internet lub po przyjeździe na miejsce skierować się prosto do kasy biletowej, aby wykupić 35 minutową przepustkę. Na szczyt prowadzi 251 stromych schodów. Możesz zabrać ze sobą aparat fotograficzny, ale pamiętaj, że wszystkie torby należy zostawić w darmowej przechowalni bagażu obok głównej kasy biletowej.

Czytaj dalej

Duomo – prototyp toskańskich katedr

Cukierkowa Duomo, ze swoimi przypominającymi słodycze, kolorowymi prążkami, ślepymi arkadami, galerią z kolumnadą i geometrią inkrustowanego marmuru, stanowi prototyp wszystkich romańskich katedr w Toskanii. Wizytówką stylu pizańskiego był talent do znajdowania teatralnej przestrzeni: w Pizie wszystkie budynki składają się w jedną całość, jakby zostały tam ustawione niczym figury szachowe. Morska Republika Pizy była XI-wieczną potęgą, handlującą z północną Europą i światem muzułmańskim, dzięki czemu styl pizański stał się wspaniałą hybrydą surowego stylu normandzkiego, inspirowaną sycylijską estetyką Maurów i toskańskim uwielbieniem dla marmuru. Mimo mieszanki stylów barwna geometria tego kamienia jest typowa dla Toskanii. Paleta kolorów kontrastuje ze sobą marmur karraryjski, delikatny róż z Maremmy i ciemną zieleń z Prato. Katedra, wybudowana między 1068 a 1118 rokiem, jest jednym z głównych zabytków Włoch. Jej przepiękna, biało-marmurowa fasada ozdobiona jest mozaiką, inkrustowanym marmurem i  szklistymi kamieniami. XVI-wieczne drzwi z brązu otoczone są portalem, ożywionym zwierzętami. Atmosferę majestatu we wnętrzu katedry tworzy las kolumn, wspinających się aż do prążkowanych łuków, biało-szarych kamieni oraz kolorowa mieszanka malarstwa ołtarzowego i absydowej mozaiki Cimabuego z 1302 roku. Znajdująca się tam wspaniała marmurowa ambona Giovanniego Pisano (1301-11) to wspierane przez proroków i alegoryczne figury arcydzieło, którego dramatyczne płyty obrazują sceny z życia Chrystusa. Z łuku wielkiej kopuły zwiesza się Lampa Galileusza, nazywana tak, ponieważ jej wahadłowy ruch miał zainspirować Galileusza do odkrycia ruchu obrotowego Ziemi (chociaż tak naprawdę za jego czasów jeszcze jej tam nie było).
Informacje praktyczne: Chociaż wstęp jest darmowy, do wejścia potrzebny jest bilet z innej atrakcji turystycznej znajdującej się na placu lub bilet czasowy z jednej z kas biletowych za Krzywą Wieżą.

Czytaj dalej

Battistero – Największe baptysterium Włoch

Na Campo dei Miracoli, prawdziwym Placu Cudów, stoi także Battistero, największe baptysterium we Włoszech. Jego budowa rozpoczęła się w 1152 roku, ale sto lat później zostało ono przebudowane przez Nicola i Giovanniego Pisano, w tym samym pizańskim stylu romańskim, co katedra. Ten okrągły, arkadowy budynek jest bogato ozdobiony niszami i posągami świętych. Jego wnętrze jest o wiele prostsze, jednak znajdziemy w nim ogromny skarb: stworzoną w 1260 roku sześciokątną ambonę autorstwa Nicola Pisano, z rzeźbionymi scenami z życia Chrystusa. Wyraźny wpływ na to arcydzieło wywarła sztuka starożytnego Rzymu, w szczególności romańskie sarkofagi w Camposanto (patrz niżej). Maryja, na przykład, posiada długą szyję, welon i loki, typowe dla matron w średnim wieku na romańskich portretach. Jeśli dopisze Ci szczęście, być może uda Ci się podczas swojej wizyty usłyszeć obsługę baptysterium prezentującą jego niezwykłą akustykę. Długie echo łączy cztery lub więcej zaśpiewanych nut w jeden akord, rozbrzmiewający niepokojąco pod kopułą.

Czytaj dalej

Camposanto - najbardziej urokliwy cmentarz świata?

Kulminacja skarbów Campo dei Miracoli to Camposanto, wspaniały klasztor z białego marmuru z rzeźbionymi mitologicznymi scenami, które zainspirowały ambony Nicoli i Giovanni'ego Pisano. Podłoga klasztoru wyłożona jest płytami nagrobnymi starożytnych Pizańczyków, pokrytymi herbami lub wizerunkami narzędzi charakterystycznych dla ich rzemiosła. Wśród pizańskich kupców popularne było sprowadzanie romańskich sarkofagów z Ziemi Świętej lub Północnej Afryki, aby później użyć ich jako własne nagrobki. Zainspirowani realistycznymi scenami walk na tych zabytkowych marmurowych płytach, Pizańczycy stworzyli swoje własne wersje: wspaniałe ambony z rzeźbionymi, pełnymi ludzi, dramatycznymi scenami z życia Chrystusa, które można zobaczyć w katedrze, a także w kościele Sant'Andrea w Pistoi. Co więcej, freski zniszczone przez bomby zapalające podczas II wojny światowej  zostały przywrócone na swoje pierwotne miejsca. Znajduje się na nich ponura seria obrazów zainspirowana czarną śmiercią, dotycząca Sądu Ostatecznego i triumfu śmierci (1360-80).

Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o freskach Camposanto, przejdź przez plac do Museo delle Sinopi. Obrazy te powstały poprzez namalowanie ich zarysu czerwoną farbą (nazywaną sinopia, ponieważ zawarty w niej pigment pochodził z Synopy na Morzu Czarnym) na tynkowym podkładzie. Po nałożeniu ostatniej, cienkiej warstwy podkładu można było dostrzec prześwitujący zarys sinopia, pokazujący artystom, jak ukończyć fresk w pełnym kolorze. Pożar po zbombardowaniu Camposanto zniszczył lub uszkodził część obrazów, ale ta tragedia przyniosła także coś dobrego ‒ podczas odzyskiwania fresków ratownicy odkryli pod nimi niektóre z ogromnych sinopie (wstępnych szkiców), które zostały później odrestaurowane.

Czytaj dalej

Museo dell’Opera del Duomo – Muzeum Katedralne

Ostatni element układanki leży w Museo dell’Opera del Duomo – Muzeum Katedralnym. Muzeum przedstawia ogólne informacje o Campo dei Miracoli, w tym chronologię, która rozpoczyna się w 1064 roku wraz z początkiem prac nad katedrą, a następnie wybudowaniem baptysterium w 1154 roku, Campanile w 1173 roku i Caposanto sto lat później, w roku 1277. Po tym krótkim wybuchu fajerwerków przyszedł jednak szybki upadek, gdy miejski port uległ zamuleniu. Do roku 1406 Piza została podbita i niemalże przyćmiona przez Florencję, za sprawą jej ogromnej determinacji do wybudowania jeszcze większych i śmielszych monumentów. Muzeum Katedralne pełne jest XII-XV-wiecznych rzeźb i obrazów. Jego główną atrakcją jest Madonna z Dzieciątkiem autorstwa Giovanniego Pisano (1299), wyrzeźbiona w kości słoniowej, ukazana w kontrapoście. Znajdują się tam też modele pokazujące techniki konstrukcyjne użyte do wybudowania zwieńczonego kopułą baptysterium oraz wyjaśniające technikę inkrustacji marmuru, która pozwoliła na stworzenie skomplikowanych zewnętrznych dekoracji na wszystkich budynkach. Największą atrakcją jest zacieniony klasztor ze spektakularnym widokiem na Krzywą Wieżę i katedrę.

Czytaj dalej
Wyszukiwarka willi