Zadzwoń do nas: +48 530 504 008
Adres email
Hasło
Adres email
Hasło

Toskańska przyroda

Gorące słońce i długie ciepłe dni sprawiają, że przyroda Toskanii jest zdumiewająco bogata i różnorodna. Tutejsze parki narodowe, rezerwaty, góry i lasy stwarzają wspaniałe warunki środowiskowe pozwalające na rozkwit flory i fauny.

Nie wszyscy wiedzą o tym, że w Toskanii można zobaczyć różne ciekawe zwierzęta. Na toskańskiej wsi zdarza się na przykład spotkać zające, sarny i jelenie, jeżozwierze, borsuki, susły, lisy, bażanty, wilki, a nawet dziki.

Toskania to również raj dla ornitologów. Spotyka się tu wiele gatunków ptaków. W górach i na bagnach miłośnicy podglądania ptaków zobaczą na przykład puszczyki, czaple, drozdy obrożne i rzadkie ibisy kasztanowate.

Aby poczytać o najpospolitszych zwierzętach Toskanii i zarezerwować miejsce na wycieczce przyrodniczej, należy kliknąć na poniższe linki.

Toskańska przyroda

Skorpiony

Skorpiony, które można tu spotkać nie są jadowite. Są to małe, czarne stworzenia, które rzadko osiągają rozmiar większy niż 30 milimetrów, a ich ukłucie w skutkach przypomina ukłucie pszczoły lub osy. Tylko alergicy muszą zwracać na nie szczególną uwagę. Jeśli skorpion pojawi się w domu, trzeba go po prostu złapać i wynieść na zewnątrz.

Wakacje we Włoszech nie byłyby kompletne bez poznania lokalnych mieszkańców. Być może jednak nie do końca jesteśmy zainteresowani poznaniem populacji skorpionów, występującej w tym kraju! Zanim zaczniemy skakać po sofie, warto wspomnieć, że gatunek skorpiona występujący we Włoszech jest właściwie niegroźny. Toskański skorpion może nas mocno ukłuć, lecz można to porównać do użądlenia pszczoły lub osy, więc mimo że użądlenie nie jest przyjemne, nie znajdziemy się w szpitalu.

Faktem jest, że na świecie występuje 1400 gatunków skorpionów, i co zaskakujące, jedynie ukąszenia 25 z nich są śmiertelne dla ludzi, co jednak jest przyczyną złej reputacji wszystkich skorpionów. Na szczęście gatunki skorpionów, występujące w Europie nie są niebezpieczne, jednak u niektórych pechowych ofiar zaobserwowano reakcje alergiczne.

Skorpiony są stworzeniami nocnymi, wiec będziemy mieć szczęście, jeśli napotkamy jakiegoś w ciągu dnia, jeśli jednak zostawimy drzwi do domu wakacyjnego otwarte w nocy, skorpiony mogą spróbować dostać się do środka. Najlepiej jest powziąć rozsądne kroki zapobiegawcze, upewniając się że usunęliśmy ich źródła pożywienia. W tym celu najlepiej kupić spray na owady, by pozbyć się pająków i much. Ubrania i pościel dobrze jest przed użyciem wytrzasnąć i nie chodzić po domu wakacyjnym bez butów.

Ataki skorpionów w Toskanii są stosunkowo rzadkie, lecz jeśli stanie się najgorsze, ważne jest by wiedzieć co zrobić z ukąszeniem. Po pierwsze należy przemyć dotknięty obszar skóry wodą z mydłem, by pozbyć się brudu i bakterii. Następnie trzeba podnieść ukłutą kończynę i zastosować zimny opatrunek, by złagodzić opuchliznę. Ostatecznie, należy zażyć tabletkę przeciwbólową i w ciągu 30 minut ból powinien ustąpić. Jeśli doświadczymy dalszych symptomów, lub jeśli ukłute zostało dziecko, lepiej na wszelki wypadek zobaczyć się z doktorem.

Niespodziewanym dodatkiem do toskańskiej fauny są skorpiony. To niegroźne stworzenia i można je spotkać naprawdę rzadko, lecz gdy to ma miejsce, należy wynieść je poza dom. Oto więcej informacji na temat skorpionów:

Euscorpius alpha Caporiacco, 1950
Ten gatunek klasyfikowany był wcześniej jako podgatunek skorpiona E. germanus. Molekularna i genetyczna analiza różnych populacji E. germanus w południowej Szwajcarii, północnych Włoszech i południowej Austrii wykazała, że istnieją dwie różne formy gatunku, odseparowane rzeką Adygą, przepływającą przez północne Włochy. Genetyczne różnice między tymi dwoma formami były wystarczająco duże, by uzasadnić sklasyfikowanie zachodniego typu skorpiona jako nowego gatunku, E. alpha, co miało miejsce pod koniec roku 2000.
Praktycznie niemożliwe jest odseparowanie rodzaju E. alpha i E. germanus zwracając uwagę jedynie na cechy morfologiczne, jednak jeśli zabierzemy je do punktu zbioru skorpionów, dowiemy się, który gatunek znaleźliśmy. Tereny występowania E. alpha i E. germanus nie pokrywają się. E. alpha występuje jedynie na zachodzie, a E. germanus na wschodzie. E. alpha to mały, czarny skorpion, który rzadko osiąga więcej niż 30 mm długości. Można go zazwyczaj znaleźć na terenach górskich o dużej wilgotności powietrza, często pod kamieniami lub kłodami. Do dziś skorpiona E. alpha znaleziono głównie we Włoszech i południowej Szwajcarii.

Jad: Nie istnieje wiele danych medycznych dostępnych na ten temat, lecz dane z Włoszech sugerują jedynie efekty miejscowe. Umiarkowanie jadowity. Niegroźny skorpion, rzadko używający kolca jadowego.

Czytaj dalej

Dziki

Populacja dzików w Toskanii jest bardzo duża. Najlepiej oglądać je nocą w okolicach pól uprawnych. Dziki uwielbiają jeść winogrona z winnic. Sezon na dziki trwa od września do stycznia, a ich mięso jest tak bardzo lubiane, że Pappardelle Cinghiale (potrawa z mięsa dzika) jest tutejszą potrawą narodową.

Toskański dzik – lub "cinghiale" – ma wątpliwy, lecz podwójny zaszczyt spełniać rolę miejscowego godła, a zarazem lokalnego przysmaku. Zwierzęta te mają jednak szczęście przebywać głównie na terenach naturalnie chronionych, szczególnie mowa tu o gęsto zalesionych stokach Maremmy i innych regionalnych parkach. Obecność chrząkającego i ryjącego dzika, która korzystnie wpływa na napowietrzanie podłoża leśnego, jest o wiele mniej mile widziana na terenie wiejskich ogrodów, czy słynnych toskańskich winnic. Stojące na wzgórzu zwierzę, które ulega kuszącemu zapachowi dojrzałych winogron, potrafi w minutę przedrzeć się przez rzędy winorośli, powodując szkody liczone w milionach.

Biorąc pod uwagę fakt, iż dzik postrzegany jest jako szkodnik, kilku mieszkańców polemizuje nad potrzebą kontroli owej populacji. Okres polowań – od połowy września do końca stycznia – szczególnie dla starszego pokolenia stanowi część roku wiejskiego, a także zapewnia doskonały składnik dla bogatych, krzepiących receptur. Podczas gotowania chude mięso nadaje sosowi, którym następnie polewany jest makaron, delikatny smak dziczyzny. Danie to, o nazwie pappardelle cinghiale, to najbardziej tradycyjna toskańska potrawa regionalna. Rozkoszując się tym przysmakiem przy lampce wina podczas zimowego dnia, jesteśmy w stanie pojąć, dlaczego liczni mieszkańcy wsi są tak niechętni zaprzestaniu owej tradycji.

Na szczęście turyści odwiedzający Toskanię przejawiają łagodniejsze zainteresowanie tymi stworzeniami. Największa szansa na ujrzenie dzika ma miejsce o zmierzchu, w trakcie samochodowej wyprawy po krętej, wiejskiej drodze. Wówczas powinniśmy zwracać uwagę na skrywający się w zaroślach czarno-szary tył, z lekkim szczeciniastym grzbietem. Jeśli dzik podejmie ryzyko ujawnienia się, wówczas zauważymy charakterystyczną, klinowatą sylwetkę, długi pysk oraz zaskakująco delikatny kłus. Młode dzików wyglądają mniej więcej jak z kreskówki Walta Disneya: słodkie prosięta z bladymi paskami, przebiegającymi wzdłuż czekoladowo-brązowego futerka. Należy jednak pamiętać, że ich matki mogą stać się agresywne w chwili, gdy poczują zagrożenie dla swego potomstwa. Jednak jest to prawdopodobnie jedyny przypadek, kiedy możemy mieć jakiekolwiek obawy.

Czytaj dalej

Jeżozwierze

Ze wszystkich stworzeń zamieszkujących Toskanię, jeżozwierze są najbardziej agresywne. Mają bardzo słaby wzrok więc wolą najpierw atakować, a dopiero potem zadawać pytania. Preferują nocny tryb życia, ale jeśli spotka się jeżozwierza w ciągu dnia – lepiej zostawić go w spokoju. Następujące zachowania sygnalizują rosnącą złość: pochrząkiwanie, tupanie i potrząsanie kolcami na ogonie.

W przypadku regionu o tak zasłużonej sławie, raczej mało prawdopodobne jest, aby ktoś kiedykolwiek planował wakacje w Toskanii w celu ujrzenia jeżozwierza. W praktyce jednak, całkiem nieźle się to sprawdza. Dla zwiedzającego o bystrym oku, ciekawego dzikiej przyrody regionu, widok jednego z tych cichych, lecz pewnych siebie lokalnych mieszkańców, jest niespodziewaną atrakcją. Jeżozwierze to miłujące spokój osobniki, zwane również "istrici". Wydają się one być zadowolone z faktu, iż swoją obecnością nie przyciągają zbytniej uwagi – o ile takim stwierdzeniem można podsumować owe stworzenia, których grzbiet pokryty jest kolcami o białych zakończeniach. Jeżozwierze są najłagodniejszymi, jednak najbardziej pewnymi siebie drapieżnikami. Zwykle zajęte są tym, co sprawia im największą przyjemność: włóczą się wzdłuż sosnowych lasów i gruntów rolnych. Podczas tych wędrówek nie brakuje im typowej dla gryzoni zaradności.

Te ciche stworzenia są najbardziej aktywne między zachodem słońca, a wczesnymi godzinami porannymi, kiedy to ostry zmysł słuchu, wrażliwe łapy i silnie rozwinięty zmysł węchu są bardziej przydatne niż wzrok, zwłaszcza wśród uwielbianych przez jeżozwierze nor i zarośli. Te opanowane i nieposkromione przez naturę drapieżniki mają tendencję do poruszania się spokojnym krokiem, aniżeli biegiem. Jeśli jednak zdarzy się ujrzeć je w najbardziej imponującej pozycji, z wystawionymi kolcami na znak obrony – to raczej znak, aby powrócić do samochodu...

Toskańska populacja grzebieniastych jeżozwierzy to potomkowie pierwszych kilku par przywiezionych z Afryki przez starożytnych Rzymian, którzy traktowali je jako źródło pokarmu. Obecnie to właśnie jeżozwierze uchodzą za największych konsumentów. Czasami potrafią one wędrować na odległość ponad dziesięciu kilometrów od swoich kryjówek, po to by znaleźć najlepsze owoce, nasiona czy owady. Ich zamiłowanie do korzeni i bulw, w połączeniu ze zdolnością podziemnego przemieszczania się pod ogrodzeniem, potrafi doprowadzić ogrodników do furii. Pomimo iż jeżozwierze uważane są za mniej destrukcyjne niż dziki, mają one podobny apetyt na odmianę Chianti – na szczęście chodzi tu o winogrona.

Czytaj dalej

Jelenie

Toskanię zamieszkują zarówno sarny jak i większe od nich daniele. Stada saren są zazwyczaj wstydliwe i raczej nie wychodzą z lasów, chyba że skuszą się na jedzenie roślin z pól uprawnych. Daniele z drugiej strony są częstymi gośćmi w okolicach gospodarstw. Zmierzch jest najlepszą porą zarówno na oglądanie jak i fotografowanie jeleni.

Istnieją dwa główne typy zwierząt jeleniowatych, które można napotkać w Toskanii – sarny i daniele. Oba uważane są za majestatyczne stworzenia. Warto zatem poświęcić trochę czasu i wybrać się na wędrówkę pieszą wśród naturalnych obszarów Toskanii, z dala od zatłoczonych ośrodków turystycznych, gdyż widok jeleniej rodziny, wędrującej po leśnych terenach Toskanii, jest naprawdę niesamowitym doświadczeniem. Oprócz możliwości spostrzeżenia tych niesamowitych zwierząt, spacer po lasach i parkach Toskanii oferuje również możliwość podziwiania zapierających dech w piersiach krajobrazów.

Sarna, uważana za mniejszą odmianę z tych dwóch gatunków, w języku włoskim określana jest jako "Capriolo". Waży ona około 35 kg, a jej znakiem rozpoznawalnym jest niewielki ogon o długości 2-3 cm. Wraz z nastaniem zimowej pory roku w Toskanii, jej czerwono-brązowe futro robi się grubsze i przybiera barwę szarą. Sarny zrzucają poroże w listopadzie, które do maja ponownie odrasta do pełnej długości. Obserwowanie tych zwierząt jak skaczą, pływają czy też biegają jest niesamowitym doświadczeniem.

Daniel w języku włoskim określany jest jako "Daino". To odmiana o wiele większa niż sarna, o wadze około 85 kg. Daniel posiada unikalny zestaw poroży, a jego długa szyja i wąska głowa nadają mu imponującą sylwetkę. Wystarczy bliżej spojrzeć i zauważymy, iż na końcu poroży znajdują się malutkie łopatki, wspomagające podnoszenie przedmiotów z ziemi. Zwierzęta te znane są również z posiadania pięknych odmian futra, które stanowi ciekawą atrakcję dla miłośników tego gatunku.

Mimo iż oba typy jeleni wolą spacerować o zmierzchu, światło dzienne stanowi doskonałą okazję do namierzenia samic. Instynkt nakazuje im chronić swe młode podczas nocy, co oznacza, że mamy możliwość dostrzec je w ciągu dnia. Miejsca, w których najczęściej możemy je spotkać muszą być bogate w jagody i grzyby – dla jeleni to idealne warunki wypasu.

Czytaj dalej

Zające

Toskania ma do zaoferowania dużo więcej, niż tylko wspaniałe miasta i zabytkowe budowle. Tereny dzikie w Toskanii są przepiękne i można tu spotkać wiele różnych zwierząt, wcześniej widzianych jedynie w zoo lub w telewizji.

Jednym z takich zwierząt jest zając. Zające są dużo większe niż ich liczniejsi kuzyni - króliki, a rozróżnić je można dzięki większym, zakończonym na czarno uszom. Futro zająca ma zazwyczaj odcienie od piaskowego do brązowego, z białym futrem na brzuchu. Istnieją jednak wyjątki, np. na północy można znaleźć zające, które na zimę zmieniają futro na białe, by móc wtopić się w ośnieżone otoczenie.

Umiejętność kamuflażu jest ważna, ponieważ zając spędza większą część dnia leżąc nieruchomo na podłożu, ukrywając się przed drapieżnikami. Preferowanym terytorium zająca są tereny uprawne lub płaskie tereny leśne, gdzie zając jest w stanie rozwinąć swą niesamowitą prędkość, uciekając przed niebezpieczeństwem. Kończyny tylne u zajęcy są dłuższe niż u królików, a przednie mocniejsze. To umożliwia im nagłą zmianę kierunku podczas biegu, ułatwiającą zgubienie pogoni. Zając biega wyłącznie kłusem. Porusza się skokowo i ta cecha pomaga w odróżnieniu go od królika.

Dodatkowo, w przeciwieństwie do królików, zające nie mieszkają pod ziemią, lecz w kotlinach, będących legowiskami wydrążonymi w podłożu, gdzie zające leżą nieruchomo w ukryciu. Jeśli natrafimy na kotliny zajęcze w okolicy wiejskich domów w Toskanii, to jest to zazwyczaj dobry znak, że w okolicy znajdują się zające, które najłatwiej dostrzec podczas zmierzchu.

Zające są najbardziej aktywne w ciemności, kiedy to odżywiają się roślinnością i parzą się. Młode zające rodzą się cały rok. W przeciwieństwie do innych ssaków, zające są samowystarczalne zaraz po urodzeniu, a ich oczy i uszy są otwarte. Zwierzęta te uzyskują pełny wzrost i niezależność po osiągnięciu pierwszego roku życia.

Czytaj dalej
Kontakt
Szukaj
Dodaj zakładkę
To Toskania na Facebooku