Zadzwoń do nas: +48 530 504 008
Adres email
Hasło
Adres email
Hasło

Dziki

  • Dzik

    Populacja dzików w Toskanii jest bardzo duża. Najlepiej oglądać je nocą w okolicach pól uprawnych. Dziki uwielbiają jeść winogrona z winnic. Sezon na dziki trwa od września do stycznia, a ich mięso jest tak bardzo lubiane, że Pappardelle Cinghiale (potrawa z mięsa dzika) jest tutejszą potrawą narodową.

    Toskański dzik – lub "cinghiale" – ma wątpliwy, lecz podwójny zaszczyt spełniać rolę miejscowego godła, a zarazem lokalnego przysmaku. Zwierzęta te mają jednak szczęście przebywać głównie na terenach naturalnie chronionych, szczególnie mowa tu o gęsto zalesionych stokach Maremmy i innych regionalnych parkach. Obecność chrząkającego i ryjącego dzika, która korzystnie wpływa na napowietrzanie podłoża leśnego, jest o wiele mniej mile widziana na terenie wiejskich ogrodów, czy słynnych toskańskich winnic. Stojące na wzgórzu zwierzę, które ulega kuszącemu zapachowi dojrzałych winogron, potrafi w minutę przedrzeć się przez rzędy winorośli, powodując szkody liczone w milionach.

    Biorąc pod uwagę fakt, iż dzik postrzegany jest jako szkodnik, kilku mieszkańców polemizuje nad potrzebą kontroli owej populacji. Okres polowań – od połowy września do końca stycznia – szczególnie dla starszego pokolenia stanowi część roku wiejskiego, a także zapewnia doskonały składnik dla bogatych, krzepiących receptur. Podczas gotowania chude mięso nadaje sosowi, którym następnie polewany jest makaron, delikatny smak dziczyzny. Danie to, o nazwie pappardelle cinghiale, to najbardziej tradycyjna toskańska potrawa regionalna. Rozkoszując się tym przysmakiem przy lampce wina podczas zimowego dnia, jesteśmy w stanie pojąć, dlaczego liczni mieszkańcy wsi są tak niechętni zaprzestaniu owej tradycji.

    Na szczęście turyści odwiedzający Toskanię przejawiają łagodniejsze zainteresowanie tymi stworzeniami. Największa szansa na ujrzenie dzika ma miejsce o zmierzchu, w trakcie samochodowej wyprawy po krętej, wiejskiej drodze. Wówczas powinniśmy zwracać uwagę na skrywający się w zaroślach czarno-szary tył, z lekkim szczeciniastym grzbietem. Jeśli dzik podejmie ryzyko ujawnienia się, wówczas zauważymy charakterystyczną, klinowatą sylwetkę, długi pysk oraz zaskakująco delikatny kłus. Młode dzików wyglądają mniej więcej jak z kreskówki Walta Disneya: słodkie prosięta z bladymi paskami, przebiegającymi wzdłuż czekoladowo-brązowego futerka. Należy jednak pamiętać, że ich matki mogą stać się agresywne w chwili, gdy poczują zagrożenie dla swego potomstwa. Jednak jest to prawdopodobnie jedyny przypadek, kiedy możemy mieć jakiekolwiek obawy.

Kontakt
Szukaj
Dodaj zakładkę
To Toskania na Facebooku